تهران با طعم بلغاری همراه با سرمای فراوان

 

تهران با طعم بلغاری همراه با سرما

اتوبوس وارد پارک سوار بیهقی میشه وقتی وایمیسه پیاده می شیم ....

هوا سرده و تهران رو تو خودش گرفته وای خدا چقدر سرده کوله رو میندازم پشتم و به راهم ادامه می دهم

وقتی از پارک سوار خارج می شویم به سمت ساندویجی می رویم تو یاون سرما یه یاندویج گرم میچسبه

جاتون خالی من و مهیار 2 تا سوسیس بلغاری رو زدیم و بعد از تموم شدن ساندویج باید به خونه هامون بریم از هم جدا می شیم  من از میدون آرژانتین پیاده حرکت کردم خیابان خلوت و سوت کور فقط ماشین ها میرن اونم باسرعت فقط تو ی این سرما لبو داغ می چسبه که پیدا نکردم

فقط باید بروم و تا .... پیاده طی کردم عجب هوایی بود جاتون خالی تهران باطعم بلغاری همراه با سرما ای کاش سالاد فصل هم داشت

ولی هرچی باشه هوای پاک سوادکوه رو به یه ذره هوای کثیف تهران .........

 

 

همش دلم میگیره ...

 

(یک گوشه از زندگی من)

دیروز ۱۶آذر بود یکسال از اینکه دانشجو شدم گذشت و وارد سال دوم شدم محل کارم تو خیابون فتحی شقاقی هستش هرکی دیروز زنگ می زد می گفت طرف شما خبری نیست ؟

بگذریم ولشون کن یه عده جوون پرانرژی  رو  بخدا اگه ازشون بپرسی چرا روز ۱۶آذر روز دانشجو نام گذاری شده نمی دونن داشتم کتاب ابوالفضل سپهر رو می خوندم که یاده خیلی از فرمانده های جنگ افتادم مثل همت ، باکری ، متوسلیان و ...

که همشون دانشجو بودند و رفتند و شهید شدند و تو دلم گفتم خدا رو شکر رفتند و نیستند تا این اوضاع  رو ببینند که ارزش های جامعه رو مردم رها و به سوی یک جامعه آرمانی خیالی که درون آن

پوچه رو آوردن خدا آخر عاقبت مارو ختم به خیر کنه

ولی دیشب ... دیشب تو جاده سمت دماوند تا فیروزکوه چه برفی بود آدم جلوش رو نمی دید ولی از یک نقطه به بعد بارون میومد

الان هم که دارم می نویسم بارون ملایم و قشنگی میاد که با هوای سرد هم نوایی می کنه

پی نوشت : دیشب تو بارون تو میدون زیراب جاتون خالی ساعت یک و نیم صبح جگر و چنجه رو با بروبکس زدیم به بدن

یه دله پر درد

- خدا ببخشید می دونم خودم که بنده خوبی نبودم و نیستم ولی یه سوال دارم که دلم خیلی می خواد جوابش رو بفهمم واقعا هدف خلق این دخترا چی بود ؟

 

عذاب دادن ما پسرا یا اینکه ما راه درآوردن لج دخترا رو بگردیم و پیدا کنیم

 

واز شوخی دور شیم چقدر تحمل چقدر صبر تا کی آخه بابا من دارم داغون میشم .... راحت بگم دیگه از دخترای اطرافم متنفرم (البته استثناء داره یکی هست که دوروبرم نیست) ولی همه اونایی که از نزدیک میشناسم دیگه قابل تحمل نیستن ... خودم آدم درستی نیستم که بخوام ادعا کنم تو روی من به خودم دروغ میگن  آخه وقتی من از چیزی خبر دارم و می دونم از کجا‌ آب می خوره به من دروغ میگن بشکنه دست من اگه دیگه کاری کنم منو باش که خودم رو خراب کردم یکی نیست بگه آخه شما رو که مثل خاله زنکا می مونید چه به درس خوندن ..... . زیر دوش آب بودم که به نتیجه باسه این چند نفر رسیدم ...همه برعلیه یکی یکی بر علیه همه ... بعدش هم اون شعر معروف رپ میگه : من هستم باسه خودم یه آدم جدا وقتی من حرف می زنم باید به من بگی پسر شجاع(دندونام هنوز شبیه پسر شجاع می مونه) ولی به خدا که هفته پیش پنجشنبه به قدری ناراحت بودم که از خدا خواستم یه جوری راه رو باز کنه و تو همون حال یاد ابوالفضل سپهر (خدا رحمتش کنه) افتادم و شعری که سال ها پیش خونده بودم زمزمه کردم ...

اتل متل یه بابا

دلیر و زار و بیمار

اتل متل یه مادر

یه مادر فداکار

                       اتل متل بچه ها

                       که اونها رو دوست دارن

                      آخه غیر اون دوتا

                     هیچ کسی رو ندارن

                                                       مامان بابا رو می خواد

                                                       بابا عاشق اونه

                                                       به غیر بعضی وقتها

                                                      بابا چه مهربونه    ....

 

اون خدا بیامرز هم تو زندگیش سختی زیاد کشید و سختیهای زیادی رو دید که مردم چطوری تحمل کردن خلاصه فرداش جمعه که بود  تو اینترنت یه اتفاقی افتاد که ممکنه اونی که خودش می دونه به دونه چی بود

من هم اون اتفاق رو هدف قرار دادم و این شد که از یه هفته گذشته تو دانشگاه می خوام پز یه بابای رو بزنم سعی کنم من شاگرد اول بشم نه اون .... پس برای این کار شروع می کنم ... دیگه هم کاری با اونا ندارم خدا  می دونه که من چقدر تو طول یه سال چقدر خودم و خونوادم رو اذیت کردم سر همیناست که الان دارن منو مسخره می کنم

ای اونهایی که امروز

دارین بهش می خندین

برای خنده هاتون

دردشو می پسندیدن

                               امروزشو نبینین

                               بابام یه قهرمانه

                               یه روز به هم می رسیم

                               بازی داره زمونه

                                                           موج بابام کلید

                                                          قفل دره بهشته

                                                          درو کنه هر کسی

                                                          هر چیزی رو که کشته ....

نمی خوام دیگه ادامه بدم چون خودم شاید لحن نوشتم خنده دارباشه و اینقدر ناراحتم که دستام داره می لرزه

و میگم

به شب میسپارم  تور ا تا نسوزد ×× به دل می سپارم تورا تا تمیرد ×× خداحافظ برگ و بار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه  ×× اگر سبز رفتی اگر زرد مانتدم  ××  خدا حافظ ای نوبهار همیشه

یه شب مهتاب

 

بعد از ۲هفته دویدن و این درو اون در زدن خلاصه راحت شدم امشب یه خواب راحت رو تجربه می کنم بعد هم صبح با یه صبحانه مفصل از خونه می رم بله

نمایشگاه الکامپ هم تموم شد و من می رم تا سال آینده فکر نمایشگاه باشم چقدر عصبانی بودم و بخاطرش به زمین و زمان و بعضی آدم های اطرافم ..... بدو بیرا گفتم تلفن خیلی ها رو جواب ندادم بخاط همین در اینجا از همشون غذر می خوام ....

ولی یادتون باشه یه آدم نمی تونه زیر بار زیاد دووم بیاره و ممکنه کمرش خم بشه وخلاصه  دعا کنید برای بقا و دوام برای کمک ....

اینم پست ۲۰۰ خدایا شکرت رسیدم مابقیش هم کمک کن

برم کم کم بخوابم خلاصه فردا صبح کله پاچه یا حلیم رو می زنم ...

نيكو خردمند هم رفت

 

 نيكو خردمند هم رفت. مثل خيلي‌هاي ديگر كه آن‌ها هم رفتند و سينما كوچك‌تر و ضعيف‌تر شد. كساني كه بودن‌شان، هرچند فعاليت نمي‌كردند، موجب دلگرمي و غرور بود. سينماي ايران مانند كسي است كه از شدت گرسنگي، گوشت تن خودش را مي‌خورد. ايده‌هاي نو تمام شده، فيلم‌هاي فارسي قبل از انقلاب دوباره با شكلي جديد بازسازي مي‌شوند، فيلم‌هاي هاليوود و حتي باليوود مورد تقليد آشكار قرار مي‌گيرند. تهيه‌كننده‌ها به فكر گيشه هستند و سعي مي‌كنند با جذب ستاره‌هاي الكي معروف، فروش فيلم‌شان را تضمين كنند. براي بعضي‌ها پهن كردن 10 متر موكت قرمز رنگ و راه رفتن چند هنرپيشه روي آن چنان مهم است كه از اجرايش به وجد آمدند و اشك شوق ريختند. در اين مراسم كساني كه كارت «Security» بر سينه داشتند نقش بادي‌گاردهاي «بورلي هيلز» را بازي مي‌كردند و اگر كسي نمي‌دانست، تصور مي‌كرد ديپلمات‌هاي آمريكايي براي رايزني به تهران آمده‌اند و قصد عبور از آنجا را دارند. كسي نيست كه به آن‌ها بگويد: مشكل سينماي ايران فرش و موكت نيست.